Een weinig liefdevolle kijk op hipsters

Hipsters 

Mocht ik ze enkel op speciale gelegenheden ontmoeten, kan ik het plaatsen. Maar ze duiken overal rondom me op. Als muggen op een hete zomerdag, verloederen ze het straatbeeld.

Ach, ik hoor je wel. Nog een blogger die een tot de verbeelding sprekende groep mensen aanvalt. Misschien is het misplaatst om die arme hipster hier zomaar aan te vallen. Alleen lukt dat niet. Ik erger me mateloos.

Alsof die mannen plotseling allemaal Franse impressionisten geworden zijn.

Ik erger me aan hun perfect geföhnde en geparfumeerde baard. Dat harige aangroeisel onder hun kin? Dat associeerden we vroeger enkel met stoffige professoren, beschonken landlopers of de bartender uit een zwart-wit cowboyfilm. Neen, hoe hard ze dat misschien ook willen, ze lijken niet op ruige houthakkers of Britse edellieden.

Verfijnd en trendy? Ik noem het potsierlijk.

Trouwens, als we dan echt eerlijk mogen zijn, echte mannen scheren of trimmen hun baard zelf. Ze gaan niet naar de barbier die hen met zachte zalfjes en oliën inwrijft. Die krullen hun fijne snor niet in fijne topjes. Alsof die mannen plotseling allemaal Franse Impressionisten geworden zijn. Waar is hun zelfrespect? 

In perspectief

Al mogen we hen ergens ook wel dankbaar zijn. Neen, geen paniek, ik buig me niet in duizend bochten. Geen slaan en zalven. Hipsters hebben wel degelijk maatschappelijk en vooral ecologisch nut.

Die oude rommel die we na elke lenteschoonmaak in De Kringwinkel dumpen? Die vodden die zelfs je grootvader in het rusthuis – Ze lachen me hier uit- niet meer durft te dragen. Die we daarna grinnikend als vintage online zwieren? Dat raken we zo kwijt.

Die kraampjes op rommelmarkten waar een pedante geur je kokhalzend tegemoet komt? Waar je bij – gebrek aan een ander woord – enkel brol ziet. Oud ijzer, kapotte fietsen, vergeelde kranten of verkleurde Maria beeldjes. Maar waar de sjofele marktkramer verduiveld goed weet wat hij liggen heeft, en aan wie hij het slijten gaat.

Hoef ik je nog te vertellen wie dit koopt?

Nostalgie

Naast een voorliefde voor tweedehands of vintage spullen, bepaalt hun uniciteit dat hipsters elpees in huis moeten hebben. Alleen spreken ze niet over platen of elpees, maar over vinyl. Dat klinkt eleganter. Het gekke is, dat dit niet de originele exemplaren hoeven te zijn. Zolang het maar mooi oogt in het interieur. En past bij die retro platenspeler.

Alleen spreken ze niet over platen of elpees, maar over vinyl.

Wie maken ze wat wijs? Ik besef ook wel dat ze die platen enkel draaien als er volk over de vloer komt. Kunnen ze even pronken met die toch wel mooie hoes. Wat filosoferen over hoe beter het klinkt als de naald in de groeven danst. Vroeger was alles beter.

Prachtig, maar alleen trekken ze die lijn niet consequent door. Omdat ze hun alternatieve levensstijl willen documenteren en met de online wereld delen gaat die hypermoderne I-Phone niet in de prullenmand. Hipsters zijn hypocrieten.

Aan alles komt een eind

Weet je, vroeger had iedereen wel een nonkel pater of een oud-strijder uit een vergeten oorlog die familiefeesten kleur gaf. Elk jaar vertelde hij datzelfde levensverhaal vol melancholie. Naarmate de wijn vloeide werden die herinneringen ook steeds grootser.

Tegenwoordig moeten we het met Kerstmis met dat koppel in hun sjofele kledij stellen. Je zou hen wat geld voor een kopje koffie toewerpen. Met oprechte modestie wijzen ze je tijdens het snijden van de kalkoen op je onverantwoorde levensstijl. Wereldverbeteraars. Betweters. Millennials. Hipsters.

Maar er is gelukkig goed nieuws. Net als in sprookjes komt er een happy end. Hoewel ze zichzelf dat wijsmaken is het hipster zijn geen definitieve levenskeuze, maar een tijdelijke trend.

Ik kijk reikhalzend uit naar hun dag van inkeer, en waar onze bebaarde vrienden hun overtollig haar verwijderen. Eigenhandig. Met schaar en scheermes. Zonder schuim. Bij voorkeur via social media zodat we achteraf allemaal het schaamrood op hun wangen kunnen zien.

Gooi het in de groep